Radha Consultancy

Sunday, 20 September 2026

சொல்வது எளிது, செய்வது கடினம் — ஏன்?

Title: AI for the Rest of Us - Description: AI for the Rest of Us - book cover by Kannan M

📘 எல்லோருக்குமான ஏ.ஐ (AI for the Rest of Us)

“தொழில்நுட்பம் வளர்ந்துவிட்டது, ஆனால் மனித சுபாவம் மாறவில்லையே?” — ஏ.ஐ (AI) என்பது ஏதோ சிலருக்கு மட்டுமானது அல்ல, நம் அன்றாட வாழ்க்கையையும் சிந்தனையையும் எளிதாக்க வந்த ஒரு தோழன். ஏ.ஐ-யை எளிய முறையில் புரிந்துகொள்ளவும், அதை நமது வழக்கமான பணிகளுக்குப் பயன்படுத்தவும் உதவும் எனது “AI for the Rest of Us” புத்தகத்தை இப்போது வாசியுங்கள்.

📖 புத்தகம் பெற / வாசிக்க:

🛒 அமேசான்: https://amzn.to/3HgWcZB

▶️ கூகுள் பிளே: https://play.google.com/store/books/details?id=xg5kEQAAQBAJ

💬 வலைப்பதிவு வழியாக செய்தி அனுப்ப

✨ இந்தக் கட்டுரையை PDF ஆக பதிவிறக்கம் செய்ய இங்கே கிளிக் செய்யவும் — ஆஃப்லைனில் படிக்கவும், பகிரவும் ஏற்றது!

மனித யதார்த்தங்கள்

எனது பார்வையில் மனிதர்களும், மனித மனமும்

பகுதி 3 — “சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம்”

கண்ணன் மீ

செயற்கை நுண்ணறிவு ஆலோசகர் | நிதி ஆய்வாளர் | சிந்தனையாளர்

radhaconsultancy.blogspot.com

Title: சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம் - Description: Part 3 cover: shouting sounds reaching an ear while the eye sees a smartwatch showing 0 steps

சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம்.

சொல்வது வேறு, செய்வது வேறு.

தலைவலியும் காய்ச்சலும் தனக்கு வந்தால்தான் தெரியும்.

“நான் பொறுமையாக இருப்பேன்...”

“நான் யோகா செய்வேன்...”

“நாள்தோறும் நடப்பேன்...” ஆனால், நாலு நாளில் காணாமல் போகும் நடைப்பயிற்சி!

சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம்.

அமைதியான கூச்சல்

புத்தரை நான் நேரில் பார்த்ததில்லை. புத்தரைப் போன்ற யாரையும் பார்த்ததாக ஞாபகமும் இல்லை. சத்தம் போடாதவர்களை, கோபம் கொள்ளாதவர்களை நான் பார்த்ததே இல்லை. “நிறைய பேர் சத்தம் போடுவதில்லை, கோபம் கொள்வதில்லை” என்று சிலர் என்னிடம் மறுத்து பேசலாம். அவர்களுக்கு எனது பதில்: அமைதியாகவும் சத்தம் போடலாமே? அதுதான் பல்லைக் கடிப்பது. என்ன, பார்க்கிறீர்கள் தானே?

எனக்கு அடிக்கடி ஒன்று தோன்றும். நாம் அனைவரும் ஏன் இப்படி இருக்கின்றோம்? ஏன், எதற்கு, எப்படி என்றெல்லாம் தோன்றும். “குழந்தையின் சிரிப்பில் இறைவன்” என்று கூறும் நாம், இந்தக் கோபங்களையும் தாபங்களையும் எப்போது கற்றுக்கொண்டோம்? பெரியவரான பிறகா? குழந்தைப் பருவத்திலா? இல்லை இல்லை, கருவிலேயேவா? சற்று யோசிக்கத்தான் வேண்டும்.

குழந்தை பார்க்கிறதா? கேட்கிறதா?

நாம் வளர்ந்த சூழல் வேறு. இன்று இளம் தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளை வளர்க்கும் சூழல் வேறு. ‘மாற்றம் என்பது மாறாதது’தானே? நாம் நமது காவ்யாவை எடுத்துக்கொள்வோம். அவள் தனது நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் மகள் சுமாவிற்கு நாள்தோறும் பாட்டு பாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். தப்பாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டாம்—அது பாட்டு கிளாஸ் (Music Class) இல்லை. பாட்டு பாடுவது என்பது தினந்தோறும் வசைபாடுவதுதான்!

சுமா கேட்பது எல்லாம் ஒரே சத்தம்தான்: “சத்தம் போடாதே! கத்தாதே! உனக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருகிறது? புத்தகத்தை எடுத்து வை! பென்சிலைச் சீவி வை! ரப்பரைப் பையில் போடு!” என்று நாள்தோறும் 40 கட்டளைகள், விமர்சனங்கள். சுமா படுசுட்டி, படுகெட்டி. அம்மாவை அலட்சியப்படுத்துவதே அவளின் தினசரி வேலை. காவ்யாவிற்குப் புரியவில்லை—ஏன் நம் மகள் நமக்கே போக்கு காட்டுகிறாள் என்று!

யுத்தத்திற்கு முந்தைய அமைதி

நேரம் கடக்கிறது. சுமாவின் தந்தை பிரவீன் அலுவலகத்திலிருந்து வருகிறான். ஷூவைக் (Shoes) கழற்றிப் போடுகிறான்; விட்டெறிந்த சாக்ஸ் (Socks) சோபாவின் அடியில் சென்று அமைதி கொள்கிறது. யூகிக்க வேண்டாம்—பின்னர் காவ்யாவிற்கும் பிரவீனுக்கும் ஒரு யுத்தம் நேரப்போகிறது! எந்த ஜோசியமும் தேவையில்லை. “எனது சாக்ஸ் எங்கே?” என்று ஆரம்பிக்கும் அந்த யுத்தம்!

இன்றைய யுத்தம் தொடங்கிவிட்டது. “நான் வந்து அரை மணி நேரம் ஆகிவிட்டது, ஏன் எனக்கு இன்னும் காபி தரவில்லை?” என்று கத்த ஆரம்பிக்கிறான். காவ்யாவும் சளைத்தவளா என்ன? “எனக்குப் பிரதோஷத்திற்குச் செல்ல வேண்டும், காபி போட நேரமில்லை! உங்களுக்கு உங்கள் அம்மா காபி கூடப் போடக் கற்றுத்தரவில்லையா? நீங்களே போட்டுக்கொள்ளுங்கள் முடிந்தால்!” என்று சத்தமாகச் சொல்கிறாள். அது பிரவீன் போட்ட சத்தத்தை விட அதிகம் என்பதை அவள் என்றாவது உணர்வாளா?

சற்றே திரும்பிப் பாருங்கள்... சற்று தள்ளி அமர்ந்திருக்கும் சுமா இருவரையும் கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்—புத்தகத்தைப் புத்தகப் பையில் வைக்காமலே!

சொல் ஒன்று... செயல் வேறு!

இப்போது சுமா ஏன் காவ்யாவின் பேச்சை அலட்சியம் செய்கிறாள் அல்லது கேட்பதே இல்லை என்று உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். இதைத்தான் நாம் பெரும்பாலும் எல்லா வீட்டிலும் செய்துள்ளோம், செய்கின்றோம், இனியும் செய்வோம். அதுதான் “சொல்வது வேறு, செய்வது வேறு”.

இதைத்தான் ‘காக்னிடிவ் டிஸோனன்ஸ்’ (Cognitive Dissonance - சொல்-செயல் முரண்பாடு) என்று சொல்கிறார்கள். சொல்-செயல் முரண்பாடு காரணமாக மனத்தில் வரும் அசௌகரியம்தான் அது. பெற்றோர் சண்டையிடுகிறார்கள், ஆனால் குழந்தைகளிடம் “அழாதே, சத்தம் போடாதே” என்று போதிக்கிறார்கள். சுமாவின் நடத்தைக்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்தானே?

காவ்யாவை மாற்ற முடியுமா? முடியாது என்று நினைக்கின்றேன். யாரும் யாரையும் எப்போதும் எளிதில் மாற்றிவிட முடியாது. சரி போகட்டும், அவளாக மாறுவாளா? அதற்கும் சாத்தியக்கூறுகள் குறைவே என்று எண்ணுகின்றேன். அவளாக மனது வைத்துத் தன்னைப் புரிந்துகொள்ளக் காரண காரியங்களைத் தேடினால், ஒருவேளை நடக்கலாம். தற்போதைக்கு இது அவளது சுபாவம் என்று விட்டுவிடுவோம். வீட்டில் சத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத குடும்பத்தில், உடம்பைக் கட்டுப்படுத்தக் கிளம்பிய பிரவீனின் கதையைப் பார்ப்போம்.

பிரவீனின் நடைபயண நாடகம்

ஆசை ஆயிரம்... அத்தனையும் கைகூடுமா?

50-ஐ நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் நமது பிரவீன், சென்ற மாஸ்டர் ஹெல்த் செக்கப் (Master Health Checkup) ரிப்போர்ட்டில் டோட்டல் கொலஸ்ட்ரால் (Total Cholesterol) 250-க்கு மேலே போய், தடித்த சிவப்பு எழுத்தில் முதல் ‘கால் அவுட்’ (Call-out) பார்த்ததிலிருந்தே பயந்துவிட்டான். டாக்டர் ஒரு ஸ்டேடின் (Statin) டேப்லெட் கொடுத்து, தினமும் வாக்கிங் (Walking) போகச் சொன்னார்.

புது ரீபாக் ஷூ (Reebok Shoes), புது கூகுள் ஃபிட் ஸ்மார்ட் வாட்ச் (Google Fit Smartwatch), ஸ்போர்ட்ஸ் ஜெர்கின் (Sports Jerkin), ட்ராக் பேன்ட் (Track Pants) என்று அவனது சம்பளத்தில் மாத்திரையை விட மற்ற சாமான்களுக்கு அதிக செலவாகிவிட்டது! இது வருடாவருடம் புத்தாண்டு அன்று எடுக்கும் சத்தியம் இல்லை; இது உடல்நிலை சார்ந்தது, கட்டாயம் நீங்கள் வாக்கிங் செல்ல வேண்டும் என்று காவ்யா கடுமையாகச் சொல்லிவிட்டாள்.

பிரவீனின் நிலைமையோ பரிதாபம், பயம் மட்டும் அகலவில்லை. சரி என்று வாக்கிங் திருவிழாவை ஆரம்பித்தாயிற்று. முதலில் 30 நிமிடங்கள்... சில நாட்களில் 15 நிமிடங்கள். அப்புறம் பேருக்கு வாக்கிங்; “ஆஃபீஸில் அர்ஜென்ட் வொர்க் (Urgent Work), காலையில் முடியாது, மாலையில் செல்லலாம், தனியாக போரடிக்குது, நாம் இருவரும் செல்லலாமே, போகும்போது ஒரு புது ஏர்பாட்ஸ் (AirPods) வாங்கி பாட்டு கேட்டால் நன்றாக இருக்குமே, நடப்பதற்கு எளிதாக இருக்குமே” என்று எத்தனையோ எண்ணங்கள், காரணங்கள்!

காவ்யா கறாராகச் சொல்லிவிட்டாள்: “அதிக செலவாகிவிட்டது, ஏர்பாட்ஸ் எல்லாம் இல்லை! எனக்குக் காலையில் மார்க்கெட் போக வேண்டும், மாலையில் கோவிலுக்குச் செல்ல வேண்டும், உங்களுடன் நடக்க முடியாது!” 50 வயதில் சராசரியாக நாளொன்றுக்கு 8,000 முதல் 10,000 ஸ்டெப்புகள் (Steps) நடக்க வேண்டும். மாதத்திற்கு 2.5 லட்சம் ஸ்டெப்புகள் வரை நடக்கலாம். ஆனால் பிரவீனின் ஸ்மார்ட்வாட்ச் காட்டியதோ வெறும் 60,000 - 70,000 மட்டுமே!

கடைசியில் ஸ்மார்ட்வாட்சைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு, “விஸ்வநாதன் அண்ட் சன்ஸ்” படத்தை நெட்ஃபிளிக்ஸில் (Netflix) பார்ப்போமே என்பதில் முடிகிறது பிரவீனின் நடைபயண நாடகம்!

எண்ணம் நல்லதுதான்... ஆனால்?

சாட் ஜிபிடி (ChatGPT) வந்தது, ஸ்மார்ட் வாட்ச் (Smartwatch) வந்தது, வெல்னஸ் கோச் (Wellness Coach) வந்தது... நமது நடைப்பயணம் மட்டும் வெற்றிநடையாக மாற மாட்டேன் என்கிறது!

இதைத்தான் ‘இன்டென்ஷன்-பிஹேவியர் கேப்’ (Intention–Behavior Gap - நோக்கம் இருந்தும் செயல் இல்லாதது) என்கிறார்கள். நடக்க வேண்டும் என்ற நோக்கம் நல்லது—ஆனால் நடக்க முடியவில்லை! படம் பார்ப்பதில் உள்ள விருப்பம் நடப்பதில் இல்லை. நோக்கத்துடன் செயல் பொருந்தவில்லை.

“ஏன் இவர்களுக்குச் சொல்லிப் புரிவதில்லை? எத்தனை தடவை கத்தினாலும் ஏன் கேட்பதில்லை?” என்று நாம் சொல்வதை நாம் என்றுதான் கடைப்பிடித்தோம்? யாராலும் அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது!

“எனது சூழ்நிலை வேறு, எனக்குக் கஷ்ட காலம், எனக்குக் கத்துவதே வாழ்க்கையாகிப்போனது, எனக்குக் கஷ்டம்... கஷ்டத்தில் கத்துவது இயல்பு” என்பார்கள். “இப்போது கார் இருக்கிறது, ஐபோன் (iPhone) இருக்கிறது, சௌகரியங்கள் இருக்கின்றன, அப்புறம் ஏன் கத்த வேண்டும்?” என்று கேட்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

சுமாவை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவள் சத்தங்களுக்கு இடையே வாழ்ந்து வருகின்றாள். கத்துவதே வாழ்க்கை என்று எண்ணுகின்றாள். கத்துவதற்குக் காரணம் பணமோ சுகமோ இல்லை—வளர்ப்பும் வார்ப்பும் அப்படி!

பிள்ளைகளுக்குப் போதனை செய்வதை விட, நம் நடத்தையை மாற்றுவதே கடினம். ஏனெனில், இங்கு சொல்வது அனைவருக்கும் எளிது... செய்வதுதானே கடினம்?

சிந்திப்பதே மனிதத்தன்மை. அதைப் பாதுகாப்போம்.

மனித சுபாவங்கள்! எனது பார்வையில்

நான் நடந்து வந்த பாதையில் சந்தித்த மனிதர்கள் — அவர்களின் சுபாவங்கள் உண்மையில் நமது எண்ணங்களின் பிரதிபலிப்பா? மாறுபட்ட முகங்களில் எது அசல்? எது போலி? நாம் காண்பிப்பது எது? நம் அன்றாட வாழ்க்கையைச் சற்றே கவனித்து, நம்மை நாமே சுய பரிசோதனை செய்துகொள்ளும் ஒரு முயற்சியே இந்த 15 அத்தியாயங்கள் கொண்ட தொடர்.

🔗 பகுதி 1: நமக்கு வந்தால் வழக்கறிஞர், அடுத்தவருக்கு நீதிபதி

🔗 பகுதி 2: வெற்றி எனது, தோல்வி உனது

📌 பகுதி 3: சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம் (நீங்கள் இப்போது படித்தது)

இந்தக் கட்டுரையில் நீங்கள் கண்ட கதாபாத்திரங்கள், உங்கள் சுற்றத்தாரையோ அல்லது உங்களின் எண்ணங்களையோ பிரதிபலிக்கிறதா? உங்கள் அனுபவங்களை என்னுடன் கமெண்ட்டில் பகிரலாமே!

குறிப்பு

இக்கட்டுரையில் இடம்பெறும் நிகழ்வுகள் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் அனைவரும் அவதானிக்கக்கூடிய பொதுவான மனித சூழல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. தனிநபர் தன்மையைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில், பெயர்கள் மற்றும் விவரங்கள் மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன. இது எவரையும் நேரடியாகக் குறிப்பிடும் நோக்கம் கொண்டதல்ல.

கண்ணன் மீ அவர்களுடன் இணைந்திருங்கள்

LinkedIn | Twitter | Instagram | Facebook

மனித ஞானமும், நவீன AI தொழில்நுட்பமும் இணைந்த புதிய பார்வைகளுக்கு எங்களின் வலைப்பதிவைப் பின்தொடருங்கள். 🌐 radhaconsultancy.blogspot.com

நாங்கள் வழங்கும் சேவைகள்:

🔹 AI பயிற்சி & விழிப்புணர்வு (AI Training)

🔹 தனி நபர் முதலீட்டு வழிகாட்டுதல் (Mutual Fund Investments)

🔹 மென் திறன் பயிற்சி & வேலைவாய்ப்பு வழிகாட்டுதல் (Soft Skills & Career Guidance)

🔹 மாணவர்களுக்கான பிராஜெக்ட் வழிகாட்டுதல் (Project Work Assistance)

💡 “பாரபட்சமற்ற, தரமான ஆலோசனைக்கு நம்பிக்கையுடன் அணுகுங்கள்!”

📩 தொடர்பு கொள்ள:

▶️ YouTube: எங்கள் சேனலை Subscribe செய்யவும்

💬 வலைப்பதிவு வழியாக செய்தி அனுப்ப

🌐 radhaconsultancy.blogspot.com

#மனிதயதார்த்தங்கள் #தமிழ்உளவியல் #HumanRealities #CognitiveDissonance #IntentionBehaviorGap #சொல்வதுஎளிதுசெய்வதுகடினம் #மனிதசுபாவம் #AIForTheRestOfUs

Tuesday, 15 September 2026

நேற்று நான் கண்ட குற்றம் இன்று என்னிடமா?

📘 எனது எஸ்.ஐ.பி புத்தகம்

“நேற்று நீ, இன்று நான்” — நம் மனித சுபாவங்கள் இப்படித்தான் சுற்றி வரும். ஆனால் பணத்தின் விஷயத்தில் இந்த பண சுழற்சியை நமக்குச் சாதகமாக மாற முடியும். நேர்மையான, வழிகளில் நான் சொல்வேன். நம்பிக்கையுடன் அணுகுங்கள். எனது எஸ்.ஐ.பி புத்தகத்தை அமேசானில் படியுங்கள். அச்சுப் பிரதி வேண்டுமா? நேரடியாக என்னிடம் வாங்கலாம்.

📖 அமேசான்: https://amzn.to/3Tqmvj4

📩 தொடர்பு: https://radhaconsultancy.blogspot.com/2016/10/email-me.html

மனித யதார்த்தங்கள்

எனது பார்வையில் மனிதர்களும், மனித மனமும்

பகுதி 2 — “வெற்றி எனது, தோல்வி உனது”

கண்ணன் மீ

செயற்கை நுண்ணறிவு ஆலோசகர் | நிதி ஆய்வாளர் | சிந்தனையாளர்

radhaconsultancy.blogspot.com

ஏன் இப்படி?

இன்று நாம் படிக்கப் போவது — உலகம் தழுவியது. உங்களுக்கும், எனக்கும், நம் எல்லோருக்குமானது. முதலில் நான் அப்படி இல்லை என்று நீங்கள் மறுக்கலாம். ஆனால் இதை வாசித்த பிறகு என்ன சொல்வீர்கள்? திரும்பவும் மறுப்பீர்களா? இல்லை, நான் சொல்வதை ஆதரிப்பீர்களா?

அது என்ன என்று சில நிகழ்வுகளை வைத்து பார்ப்போம். உங்கள் யூகத்திற்கு இது அலுவலகத்தில் அன்றாட நிகழ்வு. அரசியலில் கேட்கவே வேண்டாம் — அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்த செயல். பல நட்புகள் இதனால் முறிந்தது உண்டு. சிலர் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கே இதுவே காரணம்.

கை கொடுத்தவர், கை கழுவிப் போனாரே!

பெண்ணிற்கு வரன் தேடுவது அந்தக் காலம். இப்போது வரனுக்கு பெண் தேடுவது இந்தக் காலம். அருண் என்ற வரனுக்கு, அருணின் உறவினர் முருகன் தனது நண்பர் சுந்தரத்தின் மகளைப் பேசி, எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து வைத்தார். இரு வீட்டாரும் “இத்யாதி இத்யாதி” பேசிக் கொண்டு, வெற்றிலைப் பாக்கு மாற்றி, கல்யாண வேலைகளை ஆரம்பித்தார்கள்.

முருகன் பெருமையாகச் சொன்னார்: “நான் உதவி செய்தேன், இப்படிப் பட்ட பெண் பூலோகத்தில் இல்லவே இல்லை. நான் இதெற்கென்று எவ்வளவு மெனக்கெட்டேன். நான் இல்லாமல் இந்த கலியாணம் கைகூடியிருக்குமா?”

அந்தக் காலத்தில் இயலாதது, இந்தக் காலத்தில் இயல்பாய்போன ஒன்று. பெண்ணும் மாப்பிளையும் அவ்வப்போது வாட்ஸ்அப்பில் அளவளாவது, சேர்ந்து ஜனநாயகன் சினிமா பார்ப்பது என்று நாட்கள் கழிந்தன கல்யாண ஜோடிக்கு. எவர் கண் பட்டதோ, எங்கே பட்டதோ, எப்போது பட்டதோ — தெரியவில்லை. எத்தனை பிரச்சினைகள் வந்ததோ, என்னென்ன பிரச்சினைகளோ — அதுவும் தெரியவில்லை. இருவருக்கோ இல்லை ஒருவருக்கோ மனம் கசந்து விட்டது.

சில நாட்களில் திருமணம் நின்று போய்விட்டது.

கலியாணம் பேசிய நமது முருகன், திருமணம் நின்ற பிறகு இந்த நின்ற விஷயத்தை அதாவது கல்யாணம் நிகழாது என்று பெண் வீட்டாரிடம் சொல்லக்கூட மறுத்து விட்டார்.

கையை கழுவிக் கொண்ட முருகனின் வாதம்: “இப்பொழுது பெண்கள் சொன்ன பேச்சை கேட்பதில்லை. மாப்பிளை வீட்டுக்காரர்கள் அதிகம் கேட்கிறார்கள். செலவு ஒத்து வரவில்லை. இதில் எனக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. இதில் நான் எங்கு வந்தேன். இதில் எனக்கு கடுகளவும் சம்பந்தமில்லை. பெண்வீட்டாரும் மாப்பிளை வீட்டாரும் அவரவர்கள் சௌரியத்திற்கு செய்து கொள்ள வேண்டியதுதான், நல்லத்துக்கு காலமில்லை” என்று உடனே அதில் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாமல் பேசுகின்றார்.

இதை தரகர் சொன்னால் நான் இங்கு எழுத மாட்டேன். முருகனானவர் இரு வீட்டாருக்கும் தெரிந்த மற்றும் உறவினர். உறவினர் நல்லது செய்வார் என்று மாப்பிளை வீட்டாரும் பெண் வீட்டாரும் நம்பினார்கள். கல்யாணம் நின்ற காரணத்தை ஆராயாமல் அந்த இடத்தை விட்டு ஓட காரணங்களை தேடுபவர்களை என்னவென்று சொல்ல.

காலச்சக்கரம் யாரைத்தான் விட்டது? அருணின் கதை தொடருகின்றது.

மடிகணனி இல்லாததால் தோல்வி!

சென்னை பழைய மஹாபலிபுரம் சாலையில் ஒரு தகவல் தொழில் நுட்ப நிறுவனம். ஐந்து பேர் கொண்ட குழு. டீம் லீடர் நமது கல்யாண மாப்பிள்ளை அருண் தான், நான்கு மெம்பர்கள்.

பலருக்கும் தெரியும். இதில் பொதுவாக டீம் லீடர் எவ்வளவு பங்காற்றுவார் என்று அதை நான் விரிவாக விளக்கத் தேவையில்லை. அந்த ப்ராஜெக்ட் நன்றாக வந்துவிட்டால், அவர்களது உயரதிகாரிகள் அதை ஒத்துக்கொண்டு மேலே தொடரும்போது, உடனே டீம் லீடர், டீம் மேனேஜர் ஆகிவிடுவார். அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. நமது மாப்பிள்ளை அருண் டீம் லீடர், அவரது உறவினர் முருகனுக்கு சற்றும் இளைத்தவர் இல்லை.

அருண் சொல்வார்: “எனது நிர்வாகத் திறனே மேலானது. நான் ராப்பகல் தூங்காமல் வேலை செய்து இந்த வெற்றியை பெற்றேன்.”

உண்மையில் அவர் சொன்ன ஐடியா குப்பையாக இருந்தது. டீம் மெம்பர் ஆஷா அதை நன்றாக மாற்றியிருப்பார். அதுவெல்லாம் வேற விஷயம். ஆஷாவிற்கு அடுத்த ப்ரோமோஷன் கிடைக்குமா என்பதும் சந்தேகமே.

எல்லாமே நாம் நினைத்தபடி நடப்பதில்லையே. மாற்றாக ப்ராஜெக்ட் தள்ளி போடப்பட்டால், அருணின் வசனங்கள் உறவினர் முருகனின் வசனங்களுக்கு கொஞ்சமும் குறைந்ததில்லை.

“நான் சொன்னபடி யாரும் சரியாக code எழுதவில்லை. கிஷன் வேலை செய்யவில்லை. ஆஷா கல்லூரியில் என்ன படித்தாரோ தெரியவில்லை.” இத்தோடு புராணத்தை நிறுத்தினாரா என்றால் அதுவும் இல்லை — இன்னொரு படி மேலே: “எனக்கு புதிய மடிகணனி தரவில்லை. வீட்டில் இணைய வசதி இல்லை.”

ஒரு நிமிடம் நிறுத்திப் பாருங்கள். சில மாதங்களுக்கு முன், தன் சொந்தத் திருமணம் நின்றுபோனதற்கு முருகனின் தற்பெருமையைக் குறை சொல்லிக் கொண்டிருந்த அதே அருண்தான் இது. இதையெல்லாம் பார்க்காதவர்கள் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்திருக்கவே முடியாது.

முற்பகல் செயின் பிற்பகல் தாமே வரும் என்று வள்ளுவன் அன்றே சொல்லி வைத்திருக்கிறானே.

இதுதான் நம் மனித சுபாவம்

ஏன் இப்படி நடக்கிறது? யோசித்துப் பார்த்தால் ஒரு எளிய காரணம் தெரிகிறது. வெற்றி வரும்போது, அது நம் திறமை என்று சொல்வது நம் மனதுக்கு நிம்மதி தருகிறது. தோல்வி வரும்போதும் அதே மனம் அதே நிம்மதியைத் தேடுகிறது — அதனால் காரணத்தை வெளியே தேடுகிறது. உளவியலில் இதை Self-Serving Bias என்று அழைக்கிறார்கள்.

திருமணம் ஏன் தேவை தெரியுமா?

ஒரு பெண்மணி: “எனக்கு திருமணத்தில் விருப்பமில்லை.” மற்றவர்: “நீங்கள் வெற்றிகரமான பெண்மணி. வெற்றி வந்தால் சந்தோஷம். தோல்வி வந்தால் என்ன செய்வீர்கள்?” அவர்: “தோல்வி எல்லாம் நான் தாங்க முடியாது.” அவர் தோழி: “அதற்காகத்தான் திருமணம் செய்யுங்கள். எல்லா தோல்விக்கும் உங்கள் கணவரையே காரணமாகக் காட்டலாம்!”

இது சிரிக்க மட்டும் அல்ல, சிந்திக்கவும்.

இதுதான் நம் மனித உண்மை. வெற்றி வந்தால் நாமே உரிமை எடுப்போம். தோல்வி வந்தால் blame உலகத்துக்கு. அலுவலகம், உறவுகள், நட்பு, குடும்பம் — எங்கும் ஒரே நியதி.

நம்மை பற்றி நாமே அறிந்து கொள்வது மன அமைதி தருமா? முயற்சித்து தான் பாருங்களேன். கோபம் கொஞ்சம் குறையலாம். மன அமைதி திரும்பலாம்.

சிந்திப்பதே மனிதத்தன்மை. அதைப் பாதுகாப்போம்.

நான் நடந்து வந்த பாதையில் சந்தித்த சில மனிதர்கள் — அவர்கள் நமது எண்ணங்களை, நம் மனதை ஏதேனும் ஒரு வகையில் பிரதிபலிக்கிறார்களா? நம்மை நாமே ஒரு சுய பரிசோதனை செய்துகொண்டால் என்ன? சுமார் 15 தலைப்புகளில் கட்டுரை எழுதும் இந்த முயற்சியில்.

முதல் கட்டுரை இது: பகுதி 1 — நமக்கு வந்தால் வழக்கறிஞர், அடுத்தவருக்கு நீதிபதி

இரண்டாவது கட்டுரை நீங்கள் படித்தது: பகுதி 2 — “வெற்றி எனது, தோல்வி உனது”

இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்பில் உங்களது எண்ணங்கள் ஏதும் பிரதிபலிக்கவேண்டுமா? என்னுடன் பகிரலாமே.

குறிப்பு

கண்ணன் மீ அவர்களுடன் இணைந்திருங்கள்

LinkedIn | Twitter | Instagram | Facebook

AI, வணிகம், மற்றும் தொழில்நுட்பமும் மனித ஞானமும் சந்திக்கும் சுவாரஸ்யமான புள்ளிகள் குறித்த மேலும் பல கருத்துகளுக்கு எங்கள் வலைப்பதிவைப் பின்தொடருங்கள்.

“பாரபட்சமற்ற தரமான ஆலோசனைக்கு”

தொடர்பு: https://radhaconsultancy.blogspot.com/2016/10/email-me.html

▶️ YouTube: எங்கள் சேனலை Subscribe செய்யவும்

💬 வலைப்பதிவு வழியாக செய்தி அனுப்ப

🌐 radhaconsultancy.blogspot.com

#மனிதயதார்த்தங்கள் #தமிழ்உளவியல் #HumanRealities #SelfServingBias

Saturday, 12 September 2026

நமக்கு ஒரு வாதம், அடுத்தவருக்கு ஒரு நீதி — மனித மனம் ஏன் இப்படி செயல்படுகிறது?

🎓 மாணவர்களுக்கும் பள்ளிகளுக்கும் ஒரு அழைப்பு

இன்றைய மாணவர்களுக்கு AI (செயற்கை நுண்ணறிவு) குறித்த சரியான புரிதலும், அதை அடிப்படையாகக் கொண்ட தொழில் வழிகாட்டுதலும் மிக அவசியமாகிறது. பள்ளி மாணவர்களுக்கான AI அறிமுக வகுப்புகள் மற்றும் தொழில் வழிகாட்டுதல் அமர்வுகள் நடத்த விரும்புகிறேன். உங்கள் பள்ளியிலோ, மாணவர் குழுவிலோ, அல்லது உங்களுக்குத் தெரிந்த ஆசிரியர்கள் மத்தியிலோ இதில் ஆர்வம் இருந்தால், தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

📞 contact us |

மனித யதார்த்தங்கள்

எனது பார்வையில் மனிதர்களும், மனித மனமும்

பகுதி 1 — நமக்கு வந்தால் வழக்கறிஞர், அடுத்தவருக்கு நீதிபதி

கண்ணன் மீ

செயற்கை நுண்ணறிவு ஆலோசகர் | நிதி ஆய்வாளர் | சிந்தனையாளர்

radhaconsultancy.blogspot.com

நமக்கு ஒரு நியாயம். அடுத்தவருக்கு இன்னொரு நியாயம்.

நமது வாட்ஸ்அப் குழுக்களில் முதல் கட்டளையே — அரசியல் பேசக்கூடாது என்பதுதான். இருப்பினும், எந்தக் குழுவும் அரசியல் பேசாமல் இருப்பதில்லை.

உணவகங்களில் கூட பெரிய எழுத்துகளில் போட்டிருப்பார்கள் — “இங்கு அரசியல் மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் பேசக்கூடாது” என்று.

அரசியலும் ரியல் எஸ்டேட்டும் ஏன் ஒரே அறிவிப்புப் பலகையில் இடம் பிடித்திருக்கிறது என்று தனியாக யோசிக்க வேண்டாம். இரண்டும் பிரிக்க முடியாத அளவுக்கு ஒன்றோடொன்று சேர்ந்துவிட்டதே என்பது பலகாலமாக நமக்குத் தெரிந்த விஷயம்தானே!

அதுவல்ல நமது இன்றைய கதை.

நாம் எப்போதும் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

என்ன பேசுகிறோம்?

பெரும்பாலும் அடுத்தவரைப் பற்றித்தான்.

நமது உறவுகள், நமது நண்பர்கள், அலுவலக மேலாளர்கள், நண்பா... நண்பிகள் என்று பேசிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

சிலருக்கு சந்தேகம் வரலாம் — “ஏன் இங்கு நண்பிகள் வந்துவிட்டார்கள்?”

அதற்கும் காரணம் இருக்கிறது. இதுவும் இந்தக் குழுவில் சேர்ந்தே பலகாலம் ஆகிவிட்டது!

வாட்ஸ்அப்பில் வரும் பெரும்பாலான ஃபார்வேர்டுகளை நாம் படிப்பதே இல்லை. படித்தாலும் ஒரு நகைச்சுவைக்கும் மேல் நினைவில் வைத்துக் கொள்வதில்லை. ஆனால், இந்தக் கட்டுரையின் கருவே ஒரு வாட்ஸ்அப் ஃபார்வேர்டில் இருந்துதான் வந்தது — நமக்கு வந்தால் வழக்கறிஞர், அடுத்தவருக்கு வந்தால் நீதிபதி என்ற அந்த ஒற்றை வரி, யோசிக்க வைத்தது.

அடுத்தவரைப் பற்றி என்ன பேசுகிறோம்?

கிசுகிசு பெரும்பாலும். திட்டுவது பெரும்பாலும். புறம்பேசுவது பெரும்பாலும்.

இதுதான் நமது சராசரி பேச்சாகிவிட்டது.

ஆனால், நமது கதை அதுவல்ல.

சில அனுபவங்களைப் பார்ப்போம்.

பதவி உயர்வு வராதது பெரிய பிரச்சனை... ஆனால் யாருக்கு?

அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும்போது, பணிச்சுமையைவிட நமக்கு எப்போதும் முக்கியமான இரண்டு விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

அடுத்த பதவி உயர்வு எப்போது வரும்?

நமது சம்பள உயர்வு எவ்வளவு சதவீதமாக இருக்கும்?

நிறுவன உணவகங்களில் மதிய இடைவேளையின்போது நடக்கும் சுவாரஸ்யமான உரையாடல்களை கவனித்துப் பாருங்கள். பெரும்பாலும் இதைப் பற்றியோ, இதைச் சார்ந்தோ தான் இருக்கும்.

நமக்கு பதவி உயர்வு வரவில்லை என்றால், நமது பகுதியில் வேலை செய்பவர்களுக்கும் பதவி உயர்வு வரவில்லை என்றால், நமக்கு அவ்வளவு பெரிய கவலை இல்லை.

“என்ன செய்வது? இந்த வருடம் கம்பெனியே கொடுக்கவில்லை போலிருக்கிறது” என்று சொல்லிவிட்டு போய்விடுகிறோம்.

ஆனால்...

நமக்கு பதவி உயர்வு வரவில்லை. நமது பக்கத்தில் வேலை செய்கிற ஒருவருக்கு மட்டும் பதவி உயர்வு வந்துவிட்டால்?

அவ்வளவுதான்.

மிகப்பெரிய பிரளயமே வந்துவிடுகிறது!

“நான் என்ன குறைவாக வேலை செய்தேன்?”

“நிறுவனத்திற்கு நான் எவ்வளவு லாபம் கொண்டு வந்திருக்கிறேன் தெரியுமா?”

“அவரைவிட நான் எவ்வளவு வருடம் அனுபவம் உள்ளவன்?”

“அவர் செய்த வேலை என்ன? நான் செய்த வேலை என்ன?”

என்று நமது வாதங்கள் ஆரம்பமாகிவிடுகின்றன.

மேலதிகாரிகளிடம் நமது தரப்பில் இருக்கும் எல்லா நியாயங்களையும் எடுத்துவைக்கிறோம். நாம் செய்த வேலை, எடுத்த பொறுப்பு, நிறுவனத்திற்கு கொண்டு வந்த பயன், கடந்த வருடங்களில் செய்த சாதனைகள் — எல்லாவற்றையும் பட்டியலிட்டு, “இந்த வருடம் எனக்கு பதவி உயர்வு வர வேண்டியதே நியாயம்” என்று வாதாடுகிறோம்.

அந்த வாதம் சில நேரங்களில் எங்கே போகிறது என்றால், நமது மேலதிகாரிகளுடனான உறவே கெட்டுப்போகும் அளவுக்குப் போய்விடுகிறது.

அதன் விளைவு?

இந்த வருடப் பதவி உயர்வு மட்டுமல்லாமல், அடுத்த லிஸ்ட்டில் வர வேண்டிய பதவி உயர்வையும் நாமே கெடுத்துக்கொள்கிறோம்.

இப்படி தங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அடுத்த பதவி உயர்வையும் கெடுத்துக்கொள்பவர்கள் இங்கே ஏராளம்.

சரி.

இப்போது அதே அலுவலகத்தில் இன்னொரு நாள்.

நமது அடுத்த வீட்டுக்காரருக்கு பதவி உயர்வு வரவில்லை. அல்லது நமது மனைவியின் தம்பிக்கு பதவி உயர்வு வரவில்லை.

இப்போது நமது அணுகுமுறை எப்படி மாறுகிறது பாருங்கள்.

“அவருடைய வேலை சரியாக இருந்திருக்காது.”

“அவரால் நிறுவனத்திற்கு என்ன லாபம்?”

“அவர் செய்த திட்டத்திலேயே பிரச்சனை இருந்திருக்கும்.”

“மேலதிகாரிகளுக்கு அவரைப் பற்றி வேறு ஏதாவது தெரிந்திருக்கும்.”

“ஒரு நிறுவனத்தில் எல்லோருக்கும் பதவி உயர்வு கொடுக்க முடியுமா?”

“ஒரு கம்பெனியில் ஒரு சி.இ.ஓ.தானே இருப்பார்?”

“பதவி உயர்வு என்றாலே ஒரு பிரமிட் அமைப்புதானே!”

என்று மிக எளிதாகக் கடந்து போய்விடுகிறோம்.

சற்று முன்பு நமக்காக இருந்த அதே பதவி உயர்வு, இப்போது அடுத்தவருக்குச் சென்றுவிட்டதும், அதற்கான நியாயங்களும் மாறிவிட்டன.

அவருக்கு ஏன் வரவில்லை என்பதற்கான காரணங்களைத் தேடுவதில் நாம் காட்டும் திறமை, அவருடைய மேலதிகாரிக்கே இருந்திருக்குமா என்று சந்தேகம் வரும் அளவுக்கு இருக்கும்!

பல காரணங்களைப் பட்டியலிட்டு, வழக்கறிஞரைவிட மூத்த வழக்கறிஞராக மாறிவிடுகிறோம்.

“அது ஒரு குழந்தைதான்!”

இப்போது நமக்குத் தெரிந்த சுமதியைப் பற்றிய இன்னொரு சம்பவத்தைப் பார்ப்போம்.

சுமதி தனது மகனை கல்லூரியில் படிக்க வைப்பதற்காக, திருச்சியில் இருக்கும் உறவினர் வீட்டில் தங்க வைத்து, அங்கிருந்து கல்லூரிக்குச் சென்று வர ஏற்பாடு செய்கிறாள். கல்லூரி முடித்து வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்த பிறகும், அந்த உறவினர் வீட்டில் தங்கி அலுவலகத்திற்குச் சென்று வருவதற்கான ஏற்பாடும் தொடர்கிறது.

ஏதோ சில காரணங்களுக்காக, ஒரு நாள் அந்த மகன் உறவினர்களிடம் சொல்லாமலேயே அங்கிருந்து கிளம்பி வீட்டுக்கு வந்துவிடுகிறான்.

உறவினர்களுக்கு அது கொஞ்சம் வருத்தமாக இருக்கிறது.

சுமதியிடம் சொல்கிறார்கள்.

சுமதி உடனே சொல்கிறாள்:

“அது ஒரு குழந்தை. அவனுக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாது.”

கொஞ்சம் நிறுத்திப் பாருங்கள்.

அந்தப் பையனுக்கு அப்போது வயது இருபத்திரண்டு. கல்லூரி படித்து முடித்து, அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் வயது.

ஆனால், சுமதிக்கு அவன் இன்னும் “ஒரு குழந்தை.”

சரி.

அதே சுமதியிடம் இன்னொரு நாள், உறவினர் முருகனின் மகன் ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் அவளுடன் பேசுகிறான். அவன் சொல்வது முற்றிலும் தவறான விஷயம்கூட இல்லை. ஒரு சில சரியான காரணங்களுக்காக, மிகச் சிறிய அளவில் மறுத்துப் பேசுகிறான்.

அவ்வளவுதான்.

சுமதி உடனே:

“இவன் மரியாதையே தெரியாதவன். பெரியவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பதே கிடையாது. இவனுடைய பெற்றோர்கள் இப்படித்தான் வளர்த்திருக்கிறார்கள்!”

என்று ஏக வசனங்களில் பேச ஆரம்பித்துவிடுகிறாள்.

தனது மகன் உறவினர்களிடம் சொல்லாமல் வீட்டைவிட்டு வந்துவிட்டால் — “அது ஒரு குழந்தை. அவனுக்கு என்ன தெரியும்?”

அதே வயதில் இருக்கும் உறவினரின் மகன் ஒரு விஷயத்தில் கொஞ்சம் மறுத்துப் பேசினால் — “மரியாதையே தெரியாதவன். பெற்றோர்கள் சரியாக வளர்க்கவில்லை.”

இங்கேதான் நமது கதையின் சுவாரஸ்யம் இருக்கிறது.

நமது மனம் இப்படித்தான் வேலை செய்கிறதா?

இப்போது ஒரு கேள்வி வரலாம்.

நாம் ஏன் இப்படிச் செய்கிறோம்?

இது வெறுமனே நம்முடைய குணக்குறை என்று சொல்லிவிட முடியுமா?

🧠 உளவியல் பின்னணி

உளவியலில் இதற்கு ஒரு பொருத்தமான விளக்கம் இருக்கிறது. ‘Actor–Observer Bias’ என்று அழைக்கப்படும் இந்தப் போக்கில், நம்முடைய செயல்களுக்கு சூழ்நிலையை காரணமாகக் காட்டுகிறோம்; அதே செயலையே அடுத்தவர் செய்தால், அவருடைய குணம் அல்லது தனிப்பட்ட இயல்பை காரணமாகக் கருதுகிறோம். நம்முடைய சூழ்நிலை, காரணங்கள், பின்னணி ஆகியவை நமக்குத் தெரியும்; அடுத்தவரைப் பார்க்கும்போது அவருடைய செயல் மட்டுமே நமக்குத் தெரியும் என்பதும் இதற்கான ஒரு காரணம்.

இதனுடன் தொடர்புடைய ‘Fundamental Attribution Error’ என்பது, பிறருடைய நடத்தையில் சூழ்நிலையின் தாக்கத்தை குறைத்து, அவர்களின் தனிப்பட்ட குணத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் போக்கைக் குறிக்கிறது.

நம்முடைய பதவி உயர்வை நியாயப்படுத்தும்போது இதைத்தான் பார்க்கிறோம். நமது தரப்பில் உள்ள காரணங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எடுத்துச் சொல்லி நியாயத்தை நிரூபிக்கிறோம்.

இதனால் நமக்கு ஒரு நியாயம், அடுத்தவருக்கு இன்னொரு நியாயம் உருவாகிறது.

இது கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டதா, மரபில் வந்ததா, அல்லது சூழல் தொடர்ந்து தூண்டியதா என்று எளிதாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் வேலை இடத் தகராறு, குடும்ப வாதம், பணம் சம்பந்தமான காரணங்கள் — எல்லாவற்றிலும் இந்த மனப்பாங்கு வெளிப்படுகிறது.

அதனால் இதை ஒரு குறையாக மட்டும் பார்க்காமல், மனித இயல்பின் ஒரு முரண்பாடாகவே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரே மனிதர்.

ஒரே சம்பவம்.

ஆனால், அது நமக்கு வந்தால் ஒரு நியாயம்; அடுத்தவருக்கு வந்தால் இன்னொரு நியாயம்.

நமக்கு வந்தால் வழக்கறிஞர்.

அடுத்தவருக்கு வந்தால் நீதிபதி.

சிந்திப்பதே மனிதத்தன்மை. அதைப் பாதுகாப்போம்.

குறிப்பு

கண்ணன் மீ அவர்களுடன் இணைந்திருங்கள்

LinkedIn | Twitter | Instagram | Facebook

“பாரபட்சமற்ற தரமான ஆலோசனைக்கு”

✉️ contact us